Γιατί φορτώνουμε τόσα πολλά σε αυτή την εποχή; Δε γίνεται να συμβούν όλα το καλοκαίρι. Και τον υπόλοιπο χρόνο τι θα κάνουμε;
Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να βλέπω τους πάντες να ζουν για τις 15 ημέρες της άδειάς τους. Να τρέχουν σαν κυνηγημένοι το απόγευμα της Παρασκευής για μια διήμερη απόδραση. Να επιδεικνύουν το μαύρισμά τους στην επιστροφή.
Όχι, δε ζηλεύω. Θέλω να πάω διακοπές, αλλά όχι έτσι. Όχι κάτω από μια ομπρέλα 8 ώρες την ημέρα. Σαν καταναγκαστικό έργο. Για να είμαστε όλοι σαν τον Λάκη Γαβαλά, όταν γυρίσουμε πίσω. (Καλά, εγώ θα είμαι σαν αστακός, αλλά τελοσπάντων.)
Πειράζει που δε θέλω να φεύγω τα σαββατοκύριακα από την πόλη; Που απολαμβάνω την ησυχία της τα μεσημέρια της Κυριακής; Που μπορώ να βγω έξω και να τη χαρώ;
Δε θέλω μπάνιο στη θάλασσα. Έχουμε τσακωθεί. Δηλαδή, εγώ τσακώθηκα μαζί της. Γιατί; Γιατί έτσι. Τι ρωτάς; Και αυτά τα "Θα έρθω να σε πάρω σηκωτή από το σπίτι να πάμε για βουτιές" όχι σε μένα. Εντάξει;
Αυτάααα.
2 σχόλια:
Πες τα, Αννούλα!
Καλώς ήρθες!
Δημοσίευση σχολίου