Δάκρυα

Όχι δικά μου, αλλά του σχίνου.

Βόλτα στο κέντρο (πάλι). Δε με χωράει το σπίτι. Δε γίνεται από τη δουλειά να γυρίσω κατευθείαν σπίτι. Δε γίνεται.

Και η μαστίχα τι σχέση έχει; Έχει, πως δεν έχει. Υποβρύχιο. Ναι, το ξέρω ότι υπάρχει σε χίλια δυο άλλα πράγματα. Για μένα όμως, μαστίχα = υποβρύχιο. Ένα πέρασμα λοιπόν από το Mastihashop για προμήθειες. Συγκρατημένα. Ένα κουτάκι υποβρύχιο και μια μαστιχόπιτα για τη λιγούρα μέχρι το σπίτι.

Γλυκό χωρίς πολλά-πολλά. Ένα ποτήρι παγωμένο νερό και ένα κουταλάκι μπλουμ. Έχει. Κουβαλάει αναμνήσεις.

Καλοκαίρι απόγευμα στο καφενείο, κάτω από τον πλάτανο. Με τη βρύση να τρέχει παγωμένο νερό. Να παίρνουμε και τα τέσσερα υποβρύχιο κι εκείνος τσίπουρο. Και να χαμογελάει. Και το νερό να εξαφανίζεται στη στιγμή. Και να πηγαινοερχόμαστε στη βρύση. Κι εκείνος να χαμογελάει.

Δεύτερο καλοκαίρι χωρίς.

Πάω στην πλατεία. Θα ΄ρθεις;