Δεσμός

Από μέρες ήθελα να αφήσω κάτι νέο εδώ. Το θέμα θα ήταν τα νεράτζια. Αυτά που με στοιχειώνουν τον τελευταίο καιρό.
Τα πρόλαβε κάτι άλλο.

Κάθε απόγευμα η ίδια διαδρομή. Και οι εικόνες πάνω-κάτω οι ίδιες. Κλασσικά πια, ο σκύλος και το "αφεντικό" του. Σχέση ζωής, τουλάχιστον για τον έναν από τους δύο. Μπροστά ο σκύλος και πίσω εκείνος. Ένα λουρί μονίμως τεντωμένο. Μερικά λεπτά σχετικής ελευθερίας και αέρα.

Ένα αυτοκίνητο σταματά στην άκρη του δρόμου. Ο οδηγός βγαίνει και κατευθύνεται στο πορτ-μπαγκάζ. Το ανοίγει και βγάζει έναν σκύλο. Τον παίρνει αγκαλιά και τον αφήνει στον δρόμο. Το λουρί χαλαρό. Αποφασίζει να περάσουν απέναντι. Ελέγχει και τις δύο κατευθύνσεις. Και το λουρί παραμένει χαλαρό. Διασχίζουν τον δρόμο, το λουρί τεντώνει και ο σκύλος ακολουθεί.
Έφτασαν κιόλας στον προορισμό του, πριν καν ανέβουν στο πεζοδρόμιο. Εκείνος συνεχίζει να τραβάει το λουρί και ο σκύλος υπακούει. Τον οδηγεί δίπλα σ' έναν κάδο σκουπιδιών και αφήνει το λουρί. Και ο σκύλος υπακούει. Γυρίζει στο αυτοκίνητο και κλείνει το πορτ-μπαγκαζ. Ο σκύλος παραμένει απέναντι. Δίπλα στον κάδο. Νεκρός.