Arrow

Όταν μαζεύονται πολλά, αρχίζουμε τις περιλήψεις.
Σάββατο: Τηλεφώνημα. Άλλη μια φορά που πέφτει αυλαία. Super market επειγόντως. Απαραίτητες προμήθειες: σοκολάτες, καφέδες και καστανή ζάχαρη για να φτιάξω cookies. Συζητήσεις, αναλύσεις και άκρη δε βγάλαμε. Πόσο να την παρηγορήσεις;
Πότε δεν το κατάλαβα αυτό. Θέλεις πραγματικά να σε παρηγορούν; Θέλεις να αναλύεις τη σχέση σου ακόμη και με τους δικούς σου ανθρώπους; Μήπως προτιμάς να κλαις και να οδύρεσαι για μερικές μέρες και μετά όλα μέλι γάλα;
Τρίτη: Πόσο στραβά μπορεί να πάει μια μέρα;;; Το ξυπνητήρι που δεν άκουσα, η άπειρη κίνηση στο δρόμο (πού θα πάει αυτή η κατάσταση;), το άγχος μέχρι να φτάσω στο εργαστήριο και μετά μπορείς να καταρρεύσεις. Τηλεφώνημα. Και το απόγευμα φτιάχνει και όλα τα ανάποδα σβήνονται.
Πέμπτη μεσημέρι: Δυο ώρες ακόμη. Αχ, πολύ μου αρέσει! (μόνο που αυτό το βάρος από το στήθος μου δε λέει να φύγει)