Zig Zag

«Τέτοια ώρα θα ’πρεπε να έχουν έρθει» είπε εκείνη κοιτάζοντας διερευνητικά ως εκεί που έφτανε το βλέμμα της στον ουρανό.

«Εξαρτάται από πολλές συγκυρίες. Πάντως είμαι σίγουρος ότι θα εμφανιστούν».

Τα κλαδιά άρχισαν να καίγονται. Ο Κάρτερ τα παρακολούθησε για λίγο˙ ύστερα σηκώθηκε και πήγε να τη συναντήσει στην ακρογιαλιά.

Η Ελίσα κοίταζε τη θάλασσα υπνωτισμένη: τον ασταμάτητο μηχανισμό των κυμάτων που πηγαινοέρχονται αφήνοντας ένα φεστόνι από αφρό που αναλαμβάνει να σκεπάσει το επόμενο κύμα. Θυμήθηκε εκείνη την ακινητοποιημένη στο χρόνο θάλασσα, με τις κόψεις από γυαλί και τα σύρματα από χιόνι, και ανατρίχιασε από φρίκη και αηδία. Αναρωτήθηκε τι θα είχε σκεφτεί ο Κάρτερ αν είχε δει κάτι τέτοιο.

«Εξακολουθείτε να πιστεύετε πως όλα είναι ένα δικό σας όνειρο;» είπε ο Κάρτερ. Είχε ξετυλίξει μια σοκολάτα και την έτρωγε με μεγάλες δαγκωνιές. Τρίμματα σοκολάτας διακρίνονταν πάνω στα γένια και στο μουστάκι του. «Μπα, ας νομίζετε ό,τι θέλετε. Εγώ δεν είμαι επιστήμονας, ξέρω πάντως πως βρισκόμαστε στο 2015 και πως σήμερα είναι Δευτέρα 16 Μαρτίου, και πως θα έρθουν να μας βρουν… Ας νομίζετε εσείς ό,τι θέλετε με το προνομιούχο μυαλό σας. Εγώ σας λέω ό,τι ξέρω».

Η Ελίσα συνέχισε να κοιτάζει τον άδειο ορίζοντα. Αναλογιζόταν τα λόγια ενός καθηγητή φυσικής από το πανεπιστήμιο: «Η επιστήμη είναι η μόνη που γνωρίζει, η μόνη που διατυπώνει κρίσεις. Δίχως αυτή, θα εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε πως ο ήλιος γυρίζει γύρω από μας και πως η Γη δεν κινείται».

«Θέλετε να βάλουμε στοίχημα;» συνέχισε ο Κάρτερ. «Είμαι σίγουρος πως θα κερδίσω. Εσάς μιλάει ο εγκέφαλος, εμένα η καρδιά. Μέχρι τώρα εμπιστευόμασταν τον πρώτο, και είδατε σε τι μπελά μας έμπλεξε…» Έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι προς τα παραπήγματα. «Τώρα πια έχετε διαπιστώσει για τι πράγματα είναι ικανός ο σπουδαίος για σας εγκέφαλος. Δε νομίζετε πως ήρθε η ώρα να εμπιστευτείτε την καρδιά;»

Η Ελίσα δεν απάντησε.

Η επιστήμη είναι η μόνη που γνωρίζει.

Άκουσε τον Κάρτερ να γελά μειλίχια, αλλά δεν τον κοίταξε.

Συνέχισε να κατοπτεύει τον ουρανό, που παρέμενε το ίδιο ασάλευτος και άδειος λες και ο χρόνος είχε σταματήσει.

Η θεωρία των χορδών

Χοσέ Κάρλος Σομόθα

Μετάφραση: Χριστίνα Θεοδωροπούλου

Εκδόσεις Πατάκη

Ένα βιβλίο για τη σύγχρονη φυσική. Ακόμη και για αναγνώστες που δεν τα πάνε καλά με τις θετικές επιστήμες.

Ένα βιβλίο που λάτρεψα. Πόσος καιρός είχε περάσει από την τελευταία φορά που ευχόμουν να κολλήσει το λεωφορείο στην κίνηση για να διαβάσω μερικές σελίδες ακόμη;