Βρε, τι πάθαμε...

Τρεις μέρες μετά με πολλές, πολλές αναμνήσεις. Βόλτες, καφέδες, φαγητό και χάζεμα στη λίμνη. Πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος ή μήπως τελικά όχι;

Οι τρεις μέρες έδωσαν πολλά. Κρατάω τη χαρά της παρέας. Τα βλέμματα και τα κρυφά φιλιά (που μεταξύ μας είναι και τα καλύτερα). Τα πειράγματα και τα νέα ψευδώνυμα. Κάθε στιγμή από το ταξίδι της επιστροφής και την εικόνα της φωτισμένης Αθήνας από ψηλά. Τόσο όμορφη τελικά.

Πώς το έχεις καταφέρει αυτό, θα μου πεις; Όλα έχουν γίνει υπέροχα.


ΥΓ: Το συννεφάκι είναι ροζ. Πιο ροζ, δε γίνεται!